خیلی وقته دارم فکر میکنم روی این موضوع که وبلاگم رو رها کنم و دیگه توش چیزی ننویسم . ولی هربار وسوسه می شم و قول و قرارهام رو فراموش می کنم . خوب قبلا هم گفته بودم که بدون وبلاگم نمی تونم زندگی کنم ، به خاطر همین با خودم به توافق رسیدم که کار نوشتن رو در یک خلوت دیگه ادامه بدم . ممنون از همه ی دوستانی که در روزهای تاریک زندگیم ، حرفهاشون نجات بخش بود برام . شاید در آینده تصادفی همدیگه رو از نو پیدا کردیم . شاید هم نه . با احترام

 مسعود چند روز پیش حرفی زد که اوضاع و احوالات خراب من رو خراب تر کرد:

" از خدا خواستن یعنی اونو بیاری پایین و در حد یه رفع کننده ی نیازها ازش توقع داشته باشی" .

کلی فکر کردم روی این حرفش. امروز بالاخره این مساله رو برای خودم حل کردم . غرق در تفکراتم بودم که ناخودآگاه یاد پدرم افتادم . یادش به خیر، بیشتروقتها که از سرکار می اومد می رفتم پیشش و سلام و خسته نباشید بهش می گفتم . بهم می گفت چیه باز هم پول می خوای ؟ با اینکه بیشتر وقتها که کارم گیر می افته می رم پیشش ، ولی مسلما نمی تونه ارتباط من و پدرم رابطه ی مالی باشه فقط. بیشتر بحث وابستگی عاطفیه تا وابستگی مالی ، چون حتی اگه بهم پول نده یا خواسته م رو برآورده نکنه من باز هم دوستش خواهم داشت حتی بیشتر از قبل. رابطه ی من و خدام هم همین طوریه . با این که بیشتر وقتها از سر نیاز بهش پناه می برم ولی چیزی ماوراء خواستن از او برام مطرحه و هیچ وقت منظور نداشتم که او را به چالش بکشونم .

خواهرزاده هام تحت تاثیر سریال فوتبالیستها ، کلاس فوتبال می رن و به لطف جوگیری هاشون ، توپ والیبالم این همدم سالهای دور از خانه م به پشت بام همسایه پرت شده . تا الان باید از گرما متلاشی شده باشه . کلی دعواشون کردم . ولی اونها عمرا متوجه وابستگی عمیق من و توپم باشند.

خواهر دوقلوم در آستانه ی ازدواجه و من تمام تلاشم رو می کنم که اوضاع این جا رو خوب توصیف کنم تا ناراحتشون نکنم .

و اما خواهر دوقلوی من : حکایت من و او حکایت قابیل و هابیل است . مامان و بابام خیلی سعی می کنن که تفاوت قائل نشن بین من و او٬ ولی بالاخره من یه چیزهایی رو احساس می کنم دیگه ... .بین من و او تفاوتهای زیادی وجود داره . از لحاظ اعتقادی ٬ پوشش و حتی قیافه و چهره . خلاصه دوقلوهایی ناهمسان به تمام معنا هستیم . با این حال خیلی دوستش دارم . ناراحتم از این که دنیای دوگانگی هامون رو به اتمامه . اینقدر کودکی شیرینی رو با هم پشت سر گذاشتیم که لذتش تا آخر عمر با من باقی خواهد ماند.

احتمالا تو هفته های آینده به خونه یه سری بزنم . شاید هم نرفتم . خواهرم دیگه نمی تونه بدون کمک کسی سرپا بایسته . دیروز که داشتم کمکش می کردم که از پله های ایوان پایین بیاد افتاد گریه و گفت که یه روزی دوتا بچه می گرفته بغلش و از این پله ها پایین می اومده ولی حالا به این روز افتاده .

دارم فکر می کنم که اون بچه ی تو خوابم باید خواهرم بوده باشه .

این روزها همش تو فکرم. حسابی رفتم زیر یه علامت سوال بزرگ . خدای خوبم ! من که به تو اعتقاد دارم، پس چرا اینقدر می ترسم؟ چرا اینقدر تو ترس و وحشت دست و پا می زنم ؟ من چه مومنی هستم ؟؟ کی هستم؟؟ چی هستم ؟؟

خدای مهربان .

گفتم خسته ام

گفتی : لا تقنطوا من رحمه الله .... از رحمت خدا نا امید نشوید ( زمر 53).

گفتم : هیچ کس نمی دونه تو دلم چی می گذره

گفتی :ان الله بین المرء و قلبه .... خدا حایل است میان انسان و قلبش (انفال 26)

گفتم هیچ کس رو ندارم

گفتی : نحن اقرب الیه من حبل الورید... ما از رگ گردن به شما نزدیکتریم .(ق 16)

گفتم انگار من رو فراموش کردی !

گفتی : فاذکرونی ،اذکرکم.... من رو یاد کنید تا یاد شما باشم (بقره 152)

ای مولایم ، به یاد تو دلم زنده است و با گفت و گو با تو درد هراس را در خود آرامش می دهم .....

 چاییم یخ کرده و حوصله م نمی شه که برم عوضش کنم . این روزها هیچ کار مثبتی انجام نمی دم . بیشتر می خوابم . امروز که خواهرزاده هام رو بردم کلاس تابستونی ، مربی بچه ها اومد پیشم و  شروع کرد به سوال پیچ کردن من که چه نسبتی با بچه ها دارم . خلاصه کمی با هم گرم گرفتیم و تعریف کردیم و وقتی  تراژدی زندگی من رو شنید کلی برام دعا کرد که عاقبت به خیر بشم . با این همه دعای خیری که اطرافیانم در حقم می کنند ، احتمالا تا چند سال دیگه یه فرانسیس آسیسی دو آتشه وارد اجتماع بشه . اینقدر از بعدازظهر چای خوردم که فکر نکنم امشب بتونم بخوابم . البته اینطوری بهتره . مسابقه ی والیبال امشب رو از دست نمی دم .

بارالاها ! من از تو شکیبی زیبا،گشایشی نزدیک، سخنی راست و پاداشی بزرگ درخواست می کنم . هر آن چه را که خیر است، خداوندا از تو درخواست می کنم.

چند شب پیش خواب عجیبی دیدم که حسابی من رو برده تو فکر. خواب دیدم یه بچه تو بغلمه که گرسنه س . اینقدر گرسنه که مدام دست من رو می گرفت و انگشتانم رو در دهانش می کرد. من کمک می خواستم از آدم های دور و برم، ولی کسی بهم توجه نمی کرد . حسابی درمونده بودم .

کلا خواب و کابوس زیاد می بینم ولی وقتی بیدار می شم معمولا اونها رو به یاد نمی ارم. ولی این یکی رو به وضوح به خاطر دارم . برای لحظاتی دعا کردم که ای کاش یونگ زنده بود و خوابم رو تعبیر می کرد .

این ماجرای انداختن احمدی نژاد به آرای ملت و اختلاف آرای وحشتناکش با موسوی حسابی پایتخت و شهرهای بزرگ رو ریخته به هم . بچه ی دو ساله هم می فهمه که قضیه بوداره . اگه ریگی به کفشتون نیست چرا می ترسید؟؟ چرا سایتها رو مسدود می کنید؟؟ چرا آدم می کشید؟؟ چرا آنتن موبایلها رو قطع می کنید؟؟ چرا روی شبکه های ماهواره ای پارازیت می اندازید؟؟

خامنه ای هم که تو نمازجمعه آب پاکی رو ریخت رو دست همه :

1.امکان تقلب اصلا وجود نداره .

2. نظر احمدی نژاد، نظر من هم هست .

3. نظر ما ،نظر ملت است ، ولی هرچی من بگم .

به مجنون کسی گفت کای نیک پی         چه بودت که دیگر نیایی به حی ؟

مگر در سرت شور لیلی نماند؟              خیالت دگر گشت ومیلی نماند؟

چو بشنید بیچاره بگریست زار                که ای خواجه دستم زدامن بدار

مرا خود دلی دردمند ست ریش              تو نیزم نمک بر جراحت مریش

نه دوری دلیل صبوری بود                      که بسیار دوری ضروری بود

بگفت ای وفادار فرخنده خوی                 پیامی که داری به لیلی بگوی

بگفتا مبر نام من پیش دوست              که حیفست نام من آن جا که اوست  

این تقریبا از بدشانسی منه که روز مادر رو نمی تونم درکنار مادروخونواده م باشم . خیلی واژه ی غریبیه : " مادر"
به قول شعرای ناشناخته ی پشت کامیونی : " رفیق بی کلک مادر " یا این یکی که خیلی مشهوره : " سلطان غم، مادر " .

اینجا وقتی یادش می افتم می رم تو زیرزمین و ساعت ها گریه می کنم و این یکی از نقاط ضعفمه که وابستگی شدیدی به مادرم دارم.
از وقتی این جا اومدم ، قدر مادرم رو چندصدبرابرترازپیش می دونم چون مجبورم هر روز صبح که از خواب بیدار می شم نقش مادر بودن رو بازی کنم . بعضی وقتها اینقدر نقشم رو خوب بازی می کنم و توش فرو می رم که خودم هم حیران می شم .
من فکر می کنم که زن بودن یا مادر بودن یک امتیاز ویژه ست .میلان کوندرا در کتاب " بار هستی " یه جمله ی جادویی داره که من خیلی دوستش دارم : " همه ی زنان شایستگی ندارند یک زن نامیده شوند"  و تو همین کتاب توضیح داده می شه که آن چیزی که شخصیت یک مادررا قابل احترام می کند زن بودنش است .
تبریک می گم این روز رو به مادر خودم و تمامی مادران این سرزمین .
 

قبل ازرفتن به سفربزرگ، کلی تو خیابون انقلاب دنبال کتاب " مجموعه ی داستان­های کوتاه مسعود اصغرنژاد بلوچی " گشتم ولی پیدا نکردم . تا این که چند روز پیش ردپای کتاب رو در یک فروشگاه اینترنتی جستم و بی درنگ سفارشش دادم. بسته دیروز به دستم رسید و من هنوز در حال خوندن کتاب یکم هستم :

 گورستانی که گل سرخ داشت. کلی با این داستان زندگی کردم .                           

چیزی که توجه من رو به خودش جلب کرد ، طراحی و گرافیک کتاب بود . این مجموعه شامل ده جلد مجزاست و هر داستان کوتاه جداگانه چاپ شده. دوست ندارم عجولانه داستانها رو بخونم . فعلا می خوام چند روزی روتوقف کنم در گورستانی که گل سرخ داره.                              

این هم بخش هایی از داستان یکم :            

آسمان خاکستری برایش مهربان بود و انگار هوای نمناکی فراگرفته بودش!                                                                                 

رفیق یعنی یادگاری،امضا ، خال کوبی ... و شاید شبیه همین . می گفت وقتی نگاهم می کنی دریا می ریزد توی چشمهای من! به این خاطر مثل ساحل همیشه مه گرفته است چشم ام . رنگ چشم اکثر دریانوردان نیز همین طور است. انگار دریا ریخته شده است توی آنها .دست­هایش را به نشانه ی احترام توی خیالش بوسید .                                                                         

او دیگر نبود                                                                            

وهرگز نبود  .       

چند روزی می شه که برگشتم . به محض ورود به شهر اولین چیزی که نظرم رو به خودش جلب کردصدای قارقار کلاغ بود . یه صدای آشنا از دوره ی قابیل و ایل و طایفه ش .

وقتی که وارد خونه شدم٬ همه جا کثیف و ریخت و پاش بود . لباس درنیاورده وایسادم تمییز کردن و البته غرغر کردن که این چه وضعیتیه که سر خونه درآوردید؟ اونها هم پای سریال فوتبالیستها میخ کوب بودن و اصلا حرفهای من رو نمی شنیدند. یاد بچگی های خودم افتادم و جمعه ظهرها . این کارتون رو خیلی دوست داشتم ٬ مخصوصا شخصیت کاکرو یوگا رو . از اون سوباسای خودشیرین هم خیلی بدم می اومد . خلاصه به کار خودم مشغول شدم . خونه ها رو جارو زدم ٬ ملحفه ها رو که پر از لک بستنی و پفک بود عوض کردم٬ حیاط رو شستم ٬ باغچه ها رو آب دادم و از این جور کارها ...

دوباره رفتم در نقش ساختگی م . تا لنگ ظهر خوابیدن ممنوع ٬ ایراد گرفتن به غذا ممنوع ، بی نظمی ممنوع٬ تنبلی ممنوع و خیلی چیزهای دیگه .

روزهای بدی رو می گذرونم . پر از تعلیق ٬ پر از شک . به قول دوست نویسنده م :

" اگر در این زمان بخواهی دوست داشتن را تجربه کنی ٬بهتر است دوست داشته شوی تا این که بخواهی کسی را دوست بداری ."

من که همه جوره بریدم .

نیمه ی قرن بیستم بود که پوپر دید عقاید سیاسی افلاطون رنگ و بوی فاشیستی داره . در عصر ما عقاید سیاسی افلاطون مردود به حساب می آد و همه با اکراه ازش یاد می کنن ولی به نظرم هنوز هم هستند کشورهایی که از آرمانشهر و آرای سیاسی افلاطونی استفاده می کنند نمونه ش همین کشور خودمون که دولت از بدو تولد تا پیری برای افراد جامعه اش تصمیم می گیره و با شیوه های پوپولیستی حس میهن دوستانه و جنگ طلبانه رو در اونها زنده نگه می داره در آخر هم که یکسری پیر به اصطلاح فرزانه که فکر می کنن صلاح ملت رو بهتر از خودشون می فهمند امور حکومت و کشورداری رو مستبدانه و خودخواهانه اداره می کنن.

کلی با خودم قول و قرار گذاشته بودم که کاری به سیاست نداشته باشم . ولی مگه می شه آدم تو خاورمیانه زندگی کنه و به سیاست کاری نداشته باشه؟؟

باز هم نزدیک انتخابات شد و ملت ایران موجودیت پیدا کردند و تبدیل شدند به تصمیم گیرنده ی همه ی امور ٬ همیشه حاضر در صحنه٬ مشتی بر دهان استکبار . تلویزیون هم که از سه ماه قبل وظیفه ی شستشوی مغزی رو به عهده گرفته و انصافا هم کارش رو خوب بلده .

عوامفریبی ها تمومی نداره ٬ مصاحبه های دروغی ٬ شعارهای پوچ٬ وعده های تو خالی .

من که حالم از این همه دورویی و دروغ گویی بهم می خوره ٬ شما چطور کاندیداهای محترم ؟

جمعه ظهر رسیدم . جاتون خالی . فکر نمی کردم که این سفر اینقدر برام جذابیت داشته باشه . وقتی وارد مسجد الحرام شدم با انبوه آدم هایی روبه رو شدم که در حال دویدن بودند . فهمیدم که اونجا مسعی ست . همونطور که قبلا حدس زده بودم از انجامش خیلی لذت بردم . هر شب بعد از نماز مغرب می نشستم تو صفا تا شاهد سرگشتگی آدم ها باشم.دلم حقیقتا تنگ می شه برای تمام سحرگاههای مسجد النبی و بعدازظهرهای مسجدالحرام و تموم اون آدم های حیرانی که در صفا ومروه در جستجوی حقیقت بودند .

داشتم برای دختر عمه م از برنامه های معنویم در آینده تعریف می کردم که حرفم رو قطع کرد که اون هم وقتی از سفر اومده بود از این برنامه ها زیاد داشته و این جور جوگیری ها فقط برای یک هفته ست . خیلی غمگین شدم و دیدم زیاد هم بی ربط نمی گه . ما آدم ها زود پیمانهامون رو فراموش می کنیم .

خدایا ممنون از این که یه دنیای جدید رو بهم نشون دادی هیچ گاه فراموش نمی کنم اولین لحظه ای که چشمم به مکعب مشکی رنگت افتاد .هیچ گاه فراموش نمی کنم لحظه ای رو که جادو و مسحور تو شدم .

و اما مسعی به روایت خودم :

هاجر گمگشته و حیران در جستجوی آب برای طفلش

ومن نیز هم او در جستجوی ذره ای آب برای سیراب ساختن کودک عطشان درونم. 

من نیز هم او در جستجوی ذره ای معرفت برای رفع عطشی که سراسر وجودم را به برهوتی سوزان مبدل ساخته است .

لبهای خشکیده ام را سیراب کن .

زورقم را در بی کران وجودت مغروق ساز .

خدای من ٬ناخدای من .

دیشب ساعت نه بود از دندانپزشکی برمی گشتم که گوشیم زنگ خورد . دخترعمه م بود که اصرار داشت برم خونه شون . داشتم براش توضیح می دادم که سه ساعت تو دندانپزشکی معطل شدم و دندونم پر شده ٬ حالم خوش نیست ٬سرم درد می کنه که حرفم رو قطع کرد و با لحن سرشار از استبدادش گفت: " منتظرتم زود بیا". خلاصه تسلیم شدم . برای شام رفتیم بیرون پیتزا خوردیم . قبل ازساعت۱۲ چشمه علی بودیم . شوهرش مدام غر می زد و نگران قضا شدن نمازش بود ولی ما نشسته بودیم کنار چشمه و تا آرنج دستهامون رو در آب یخش فرو کرده بوده بودیم . کلی هم ابراز تاسف کردیم از این که چرا باید از یه همچین بناهایی( کتیبه ی فتحعلی شاه و باروی ری)چنین مخروبه هایی باقی بمونه. 

دیروز تو مطب داشتم آداب سفر حج رو می خوندم . یکی از آداب سفر خداحافظی و حلالیت طلبیه . چند روز دیگه عازم سفر حج هستم . دیشب که بهش فکر کردم دیدم که خیلی به این سفر احتیاج دارم . اومدم برای حلالیت طلبی و دلجویی از تموم دوستانی که تو این مدت به وبلاگ من سرزدند و پست ها رو خوندند و نظر دادند. عذرخواهی می کنم از تموم دوستانی که رنجیده خاطر شدند از حرفهای من . به بزرگی خودتون ببخشید . بگذاریدش به پای اخلاق ذاتا خشنم . شاید بعد از سفر فرجی شد و درست شدم .باید خوشبین بود .  

امروز برای ۱۹۰۰ امین بار ٬ فیلم افسانه ی ۱۹۰۰ رو دیدم . این تنها فیلمیه که از چند بار دیدنش تا الان سیر نشدم .

از وقتی برگشتم تغییر شخصیت دادم و رفتم تو جلد همون دختر بی نظم و لجباز سابق :

کتابهام وسط خونه پخش می شه ، لیوانهای چاییم دور تا دور خونه دیده می شه، لباسهام به زوایای مختلف خونه پرتاب می شه . تازه مشکل بدغذاییم هم برگشته . بوی تهوع آور آبگوشت و خورشت قیمه و لوبیاپلو و ... .

همه مراعات می کنن و چیزی نمی گن ولی معلومه که حسابی ازم شاکی هستن .

این روزها حسابی سرم شلوغه . اینقدر کار دارم که نمی دونم کدومشون رو باید اول انجام بدم .

کلاف سردرگمی شده این زندگی من ....

دیروز بعدازظهر رسیدم خونه . همه حسابی غافلگیر شدن. بابام وقتی فهمید تنها اومدم کلی بهم غر زد که چرا خبر ندادم تا بیاد دنبالم ؟ حالا هی بیا و اثبات کن که بغل دستت یه خانم نشسته .

در تمام مدت راه چشمم رو حتی یک لحظه هم از جاده برنداشتم . دشتهای پرشقایق٬ درختهای پر شکوفه ی سیب و گیلاس و زردآلو . کوههای در مه و ابر فرو رفته و تسلیم در برابر تمام زیبایی های خداوند .

من که هنوز هم حکمتش رو درک نکردم . من ! اردیبهشت ! هفت !  بیست و سه سالگیم با تموم بدی ها و خوبیهاش تموم شد . چند جا خوندم که بیست و سه سالگی سن مهمی تو زندگی هر فردیه . برای من که این طور بود . چشمهام به روی خیلی چیزها باز شد.

یه تگرگ بی موقع بهاری اومد و تموم بال و پرهای جوانه رو چید. جوانه دیگه وجود نداره . سرما ریشه ش رو خشکاند . نابودش کرد .

مادر! چیزی نپرس از بغض ها و چشمهای خیسم

فقط من رو در آغوش گرمت نگه دار!

محکم بغلم کن .

امروز صبح که از خواب بیدار شدم ، یک ساعت تموم با دیوار والیبال بازی کردم . یک سالی می شد که دستم به توپ نخورده بود . فهمیدم که هر چی در طول سه سال بازی کردن به دست اورده بودم ، پنبه شده.عضلات دستم شل شدن و دیگه اون نفس سابق رو ندارم .ساعدهای دستم درد می کنن وپنجه هام بی حس شدن .  خلاصه  هر چی خشم و ناراحتی داشتم سر توپ بیچاره خالی کردم .   

 این روزها زیاد تو باب پنجم گلستان می پلکم . حتی سعدی هم نمی تونه کمکم کنه .

 کم کم دارم وسایلم رو جمع می کنم . برای دیدن خونه و اعضای خونواده م لحظه شماری می کنم .     

چند دقیقه پیش در حالیکه دراز کشیده بودم وکتاب می خوندم همزمان یه لیوان چای  داغ هم تو دستم بود که یه اس ام اس برام اومد . تو همون ترافیک چای خوردن و کتاب خوندن و اس ام اس جواب دادن دیدم یه چیز داره رو بازوم راه می ره . یکدفعه با تصویر یه هزارپای کریه الچهره روبرو شدم . حالا شما این  صحنه رو تصور کنید و نگهش دارید :  

لیوان چای ، گوشی ، یه کتاب 500 صفحه ای  و قیافه ی وحشت زده ی خودم و هزارپا که همگی باهم تو فضا معلق هستیم .  

خوب کافیه . حالا این تصاویر رو مجسم کنید :

k810 عزیزم که خورده به دیوار و قابش ضرب دیده،  لیوان چای که تمومش ریخته رو فرش و کتابم که خوشبختانه چیزیش نشده .    

بهار اومد با سوسک های سیاه و درختی و آلمانی٬ هزارپاها و مورچه ها ٬ مگس ها و پشه های لنگ دراز . تازه بعد از گذشت یک ماه فهمیدم که بهار اومده و این رو باید مدیون هزارپا یی باشم که با لنگه دمپایی کشتمش . وجدانم درد می کنه . دختره ی قاتل ....    

تازه از کتابخونه اومدم . کلی پیاده روی کردم و باد به کله م خورد . از در که اومدم تو خواهرزاده م اومد پیشم و با دلخوری بهم گفت : " خاله تو یا خوابی ٬ یا بیرونی ٬ یا کار می کنی ٬ یا تو دستشویی هستی٬ یا تو حموم یا در رو خودت بستی و داری کتاب می خونی ".

" چیز دیگه ای هم هست که بخوای به این ها اضافه کنی؟ " .

" پس کی من رو می بری پارک؟ " .

حسابی حرفش من رو برد تو فکر . یعنی من تو زندگیم همه ی این کارها رو با هم انجام می دم ؟

دیروز بعدازظهر تو خیابون بودم که چشمم خورد به یک پیرمرد نحیف و لاغراندامی که گوشه ای نشسته بود و داشت فال می فروخت . با این که اعتقادی به اینجور چیزها ندارم ( بر خلاف دختر عمه م که سرش درد می کنه برای فال حافظ و و فال قهوه و انواع و اقسام طالع بینی ها) ، برای خالی نبودن عریضه و ایجاد تنوع تو زندگیم رفتم و روبروش و ایستادم . دستم رو به طرف جعبه ای بردم که فالها  رو در اون چیده بود . " دخترم اول نیت کن " . تو دلم گفتم نیازی به قصد و نیت نیست ، فکرش صب تا شب تو ذهنمه .                               

حافظ چو طالب آمد جامی به جان شیرین             حتی یذوق منه  کاسا من الکرامه         

    ای  صاحب فال : مدتی است که باعث ناراحتی دوستان خود شده اید . سعی کنید با دوستان خود با ملایمت رفتار کنید و آنها را نرنجانید .         

" صبر کن .. خانم وایسا .... بقیه ی پولت ...."   

خیلی وقت بود که روی یه نمایشنامه کار می کردم  . تقریبا تا نیمه رسونده بودمش ولی نمی تونستم پایان مناسبی براش پیدا کنم .  امروز بعدازظهر دراز کشیده بودم و تو عوالم هپروت سیر می کردم که یک  دفعه یه ایده مث برق از جلوی چشمام رد شد . پریدم و گشتم دنبال دفتر و مدادم که زود ثبتش کنم . اینقدر خوشحال بودم که نزدیک بود  بال دربیارم  و کله م  بخوره به سقف . اسمش رو هم احتمالا می گذارم : " به من نگاه کن " . نمی دونم شاید هم عوضش کردم .  

امروز برای شرکت در جلسه ی اولیاو مربیان رفتم مدرسه ی بچه ها . جدا که خواب آور بود . همون بحث های همیشگی : بچه ها رو تشویق کنید٬ نگذارید زیاد پای کامیوتر و تلویزیون بشینند ٬ با مدرسه در ارتباط باشید ٬ صبحانه نخورده نفرستیدشون مدرسه . بعد از یه هفته فهمیدم چقدر گرسنمه و تازه اون موقع بود که کشف کردم صبحانه نخوردم . بی خیال گوجه کاشتن زیر چشمهای خانم معلم ٬ بعد از تموم شدن جلسه سریع اومدم بیرون . تو راه از جلوی یه طباخی رد شدم . چند قدم بیشتر ازش دور نشده بودم که یک دفعه ای تصمیم گرفتم برم تو : " یه زبون ٬ دو تا چشم ٬ دوتا بناگوش با یه مغز . آبگوشتش رو هم نمی خوام "  و مثل یک انسان آرکائیک شروع کردم به خوردن . بعد از کلی ریاضت کشیدن و گرسنگی یه غذای گرم و چرب واقعا می چسبه .

پیوستن به اساطیر

بدرود محبوبم

سوزش معده م خیلی کمتر شده ولی وانمود می کنم که هنوز درد دارم . اینجوری کمتر به آدم پیله می کنن که چرا صدات عوض شده ؟ چرا گوشیت رو جواب نمی دی ؟ چرا زیر چشمات گود افتاده ؟ چرا چیزی نمی خوری ؟ چرا خوابت زیاد شده ؟ چرا...؟ چرا؟.... لعنت بر من .   

خواهرزاده م دیشب کلی اصرار کرد که شب رو پیش من بخوابه . می دونست بهش اجازه نمی دم به خاطر همین با شیوه ی تحت تاثیر قرار دادن احساساتم وارد عمل شد : " مامان کی بر می گرده ؟ "  . سریع تسلیم شدم  : " باشه قبول . فقط همین امشب " .                               

چند دقیقه بعد :                                     

"خاله من همش 20 می گیرم ، معلممون بهم کارت امتیاز نمی ده  " .     

"فردا خودم می برمت بیرون هرچی خواستی برات میگیرم ."       

 " تازه دوستم بی اجازه می ره سر کیفم مدادم رو بر می داره "     

 " فردا می ام مدرسه حالش رو جا می ارم ". پتوش رو مرتب کردم و بوسیدمش : " حالا دیگه بخواب "

" معلممون فرنوش رو بیشتر از من دوست داره " .    

" وقتی دوستت رو ادب کردم ، دو تا گوجه هم زیر چشمهای خانمتون  درست می کنم " . کلی ذوق کرد و خندید .                                                                

  " بریم تو حیاط ببینیم لاک پشت خوابه یا بیداره ؟ " .              

" اگه یک کلمه دیگه حرف بزنی بزنی ، می ری می خوابی سر جای خودت . "                         

 پلک هام داشتن سنگین می شدن :  " خاله .... دستشویی ...